We vertrokken vanochtend na een "ontbijt" richting Mono Lake met de bedoeling om vanuit Lee Vining het park Yosemite in te trekken. Het was een heel gedoe om op de 935 South te komen, omdat de Monitor Pass, waar we over wilden gaan, gesloten was. Waarschuwing nummer 1?
Uiteindelijk bereikten we via een omweg de 395 South en ging het via Topaz Lake (wow!) naar Mono Lake (overtreffende trap van wow -wower?!). De rit ernaar toe was al erg mooi. Stel je voor: besneeuwde bergen in de verte, daarvoor een lagere keten van lagere bergjes, maar dan groen, daarvoor weer een woestijnlandschap met bosjes in de kleuren lichtgroen, roodbruin, geelbruin, geel gras, kortom, een bont palet aan (pastel)kleuren en verschillende vormen. En dan Mono Lake: een binnenmeer van een enorme omvang. Het waterpeils is sinds de jaren veertig van de vorige eeuw behoorlijk gezakt vanwege wateronttrekking voor Los Angeles. Mono Lake is een sodameer (alkalisch). Omdat het waterpeil is gezakt door de wateronttrekking, zijn er bizarre sculpturen van calciumcarbonaat tevoorschijn gekomen.
Ontzettend mooi, onaards landschap (Wish you were here - Pink Floyd).
Vlak voor Mono Lake werd ons al duidelijk, via aankondigingen oop borden langs de weg, dat we niet via de geplande route Yosemite in zouden kunnen. We hadden al gelezen dat deze route gesloten zou zijn in de winter. Okay, er wordt in de bergen nog volop aan wintersport gedaan, maar winter is toch niet in april?
We zijn naar een informatiecentrum gegaan waar we ontzettend goed geholpen werden door twee zeer aardige vrijwilligers. By the way - iedereen is ontzettend vriendelijk en dat maakt het vertoeven hier, zowel in California als in Nevada, tot een groot plezier.
In het infocentrum leerden we dat het winterseizoen pas eind mei eindigt, naar lokale begrippen. Dat kun je als eenvoudige Hollander/Brabander ook niet weten, tenzij je je iets beter voorbereid hebt....
Onze bange vermoedens werden dus bevestigd - we konden niet vanaf deze kant Yosemite in. We zouden om moeten rijden, via South Lake Tahoe... jawel, weer terug, waar we uren daarvoor vol hoop vertrokken waren. We hebben nog anderhalf uur bij het meer genoten van het uitzicht op Mono Lake (Tufa) en hebben de terugtocht aanvaard. Op de heenweg zijn we vaak gestopt voor een foto en dergelijke, maar op de terugweg hoefde dat niet meer. Uiteindelijk zijn we dus weer in hetzelfde motel beland, omdat andere motels veel te duur waren, tot wel drie maal duurder.
Morgen vetrekken we vroeg, om via Placerville, ten westen van South Lake Tahoe, naar het zuiden af te zakken, naar de westelijke ingang van Yosemite. De tijd die we eerder deze week hebben gewonnen blijken we nu hard nodig te hebben om volgende week op de geplande dag in Las Vegas te arriveren. Een geluk bij deze zeer milde pech is wel dat we een extra park mee kunnen pikken, het Sequoia National Park.
We waren vanavond rond 18 uur weer terug in South Lake Tahoe en hebben het er even van genomen: wijntje in een wijnbar en daarna ons buikje rond bij de Pizzahut. We konden het niet helemaal op en hebben een doggiebag mee - morgen onderweg koude pizza nassen, zoals het een echte Amerikaan betaamt. Acting like the locals...!!
In South Lake Tahoe wordt er nog volop aan wintersport gedaan. Veel mensen lopen in skikleding in de hotels, bars en restaurants. Gisteren een mooi plaatje in het casino van Harveys - vele mensen kwamen het casino binnen in skipak, skischoenen nog aan en snowboard onder de arm. Wat een contrast met Las Vegas, waar iedereen in t-shirt en korte broek loopt.
Hoe dan ook, het was een goede vrijdag!!!
