De laatste

De laatste volle dag is aangebroken, morgen zitten we al in de lucht om via New York naar Amsterdam te vliegen.

Gisteren was het een lekker dagje - eerst met de bus naar Fremont Street en 's avonds een show in Riviera.

Aan de noordkant van de strip, maar vooral in Fremont Street hangt het oude Las Vegas sfeertje een "fear and loathing" gevoel. Het is allemaal wat ouderwets, op het verlopene af, lang niet zo hip als the Strip, maar dat is het 'm nu net.

We gaan aan de slag, wat maken van die laatste dag!

Viva Las Vegas!!

10 april 2012 - Death Valley revisited

Vandaag hebben we Death Valley aangedaan - en we zijn nog niet helemaal klaar.
Vanuit Lone Pine zijn we het park ingereden. Het allereerste deel hadden we gisteren al gedaan.
Daarna hebben we een groot aantal plaatsen bezocht in het park: een wandeling door het Mosaic Canyon vlak voor het plaatsje Stovepipe Wells), de Mesquite Flat Sand Dunes, Salt Creek (met pubis, bizarre visjes), de Harmony Borax Works (nabij Furnace Creek), Zabriskie Point, Dante’s View, Bad Water (laagste punt, 282 feet onder zeeniveau), Devil’s Golf Course, en Artists Drive.

Death Valley is enorm uitgestrekt en de highlights liggen ver uit elkaar. Je rijdt al gauw 40 mijl naar een bepaalde plek toe en moet dat hele eind daarna weer terugrijden om het volgende punt weer na 35 mijl te bereiken. Dat vreet tijd (en benzine trouwens).

Vandaar dat we niet alles wat we gepland hadden hebben kunnen doen. We zijn daarom naar Beatty gereden, in Nevada, net over de grens met California. Daar hebben we een sleazy motelletje gevonden.
's Avonds aten we een hapje in de Sourdough Saloon, tussen de locals. De Nevada zijn zó anders dan de Californiërs, veel meer vrijgevochten en aards,

Morgen gaan we weer eerst Death Valley in om de laatste zaken te bezichtigen en daarna rijden we naar Las Vegas. Zo is de tijd die we eerder wonnen tijdens deze trip toch nog nuttig besteedt.

Het was een lekker warme dag vandaag, we hebben 99 graden Fahrenheit (42 graden Celsius) als hoogste temperatuur gemeten. Hoe lager (in het dal), hoe heter. Zelfs om 19 uur ‘s avonds maten we nog deze temperatuur. Bovendien stond er een stevige bries.

Death Valley is onbeschrijfelijk mooi en bizar - zo verschrikkelijk veel verschillende landschapen, maar allemaal woestijn. Bergen in alle kleuren (letterlijk) van de regenboog, zoutvlaktes, kreken, zandvlaktes, rotsachtige gebieden, gravelvelden en alle mogelijke combinaties van bovenstaande. Naast de pupfish zie je niet veel beesten: een verdwaalde hagedis, wat vogels. Slangen en tarantula’s zouden er ook voorkomen maar hebben we niet gezien.
Verder is Death Valley ook historisch interessant: de borax mijnen (waar Chinezen uit San Francisco werkten), maar ook exploitatie van andere mineralen en zouten. Verder is er menig pioneer doorheen getrokken. Er wonen in de kleine plaatsjes wel wat mensen, vooral in houten huizen en caravans. Beetje apart sfeertje, maar dat brengt het woestijnleven wellicht met zich mee.
Morgen dus nog terug naar de dodenvallei, daarna naar Las Vegas!

Woensdag 11 april 2012

Lief dagboek,

Ik heb vandaag erg veel dikke mensen gezien. De één nog dikker dan de andere. Vooral vrouwen zijn erg dik, sommige hebben een geìnflateerde poes, alsof ze een opblaasbal in de broek dragen.

Vanochtend vetrokken we na getankt te hebben bij "Rebel" (zó Nevada - éénarmige bandieten in het tankstation) en ontbeten bij "Denny's" weer naar Death Valley. We hebben de Ubehebe krater bezocht - prachtig van vorm en kleur. Er stond echter een meer dan stvige bries, weliswaar van de kraterrand af, maar het was niet leuk meer. Met een temperatuur van hooguit 15 graden Celsius was het afzien dat het een aard had.

We hebben het park vervolgens vooral via de US190 doorkruist en zijn naar Las Vegas gereden. Bij het vliegveld hebben we onze trouwe witte Nissan Sentra ingeleverd, met welke we 2157 mijlen hebben afgelegd - geen kattepis!

Checkin in hotel New York New York, op de 24e verdieping. We hebben wat rongegelummeld, wat gedronken en gegeten en gaan zo naar een show: Crazy Horse in MGM.



Hasta la Vista!!

P.S. Bovenstaand dagboekfragment vonden we op straat - het is slechts te onderschrijven, wat een zwaarlijvigheid (onder andere)!!

Death Valley

Van Three Rivers reden we via Porterville het park "Giant Sequoia National Monument" in, om nog het laatste stukje van het park mee te pikken. Heerlijk weertje, zo'n 80 - 82 graden Fahrenheit, en dat al om een uur of negen!
We hebben die weg, de US190, niet helemaal uitgereden. Er zijn geen sequoia's meer te bekennen. Hoewel het een prachtig gebied is, wilden we graag tijdig Death Valley bereiken en er waren nog heel wat mijlen te overbruggen. In Springville tankten we en wonnen we inlichtingen in over welke wegen open en welke nog gesloten zijn (Closed For The Season - we hebben het bordje vaak gezien, maar niet altijd op tijd).
Het advies was om helemaal om te rijden via de snelweg, maar de door onszelf bedachte route door het Sequoia National Forest langs Lake Isabella bleek ook een goede mogelijkheid.

Zo gezegd, zo gedaan: bij Bakersfield namen we de US178 door het bos. Wat een prachtige woeste natuur. Vrijwel de hele route, bijna tot aan de US395, reden we langs de rivier Kern. Het landschap veranderde voortdurend: eerst vol met grote keien en rotsen en een woeste Kern, daarna een wat lieflijker landschap bij Lake Isabella, vervolgens een woestijn met duizenden Joshua Trees.

Binnen een vloek en een zucht waren we aan de rand van Death Valley. We hebben geprobeerd een kamer te krijgen in Panamint Springs, net binnen Death Valley, maar deze waren al verhuurd. Doorrijden had geen zin - het licht werd al minder van kwaliteit en we waren ook wel toe om te stoppen met rijden. We zijn teruggereden naar Lone Pine (alweer zo'n mooie naam voor een plaatsje). We hebben weer een kamer in een Comfort Inn Motel. We hebben inmiddels in het stadje gegeten, een plaatsje zoals we die kennen van de films. Nu nog even uitbuiken en morgen vroeg op om Death Valley in te trekken.

Morgenavond zullen we al in Las Vegas aankomen, één dag vroeger dan gepland. We zullen een hotel zoeken aan de noordkant van de stad, nabij Fremont Street, waar de oudere hotels zich bevinden. De dagen daarna zitten we in hotel New York New York, op the Strip.

Maar dat komt allemaal nog wel....

Hoge bomen

Eerste Paasdag in Nederland, gewoon "Easter" in California, voor ons weer een dag hard werken! Het leven van een toerist is niet eenvoudig: je een weg banen door het gepeupel uit Frankrijk en Zwitserland (waarover later meer), auto rijden over bochtige weggetjes door de bergen, ploeteren door de sneeuw en vooral genieten van het vele moois wat de natuurparken te bieden hebben.

Vanuit Oakhurst vetrokken we vroeg naar King's Canyon National Park en (Giant) Sequoia National Park: beide parken lopen in elkaar over, één toegangsbewijs voldoet voor het gehele gebied. Ook hier zijn bepaalde wegen nog gesloten, naar verluidt vanwege lawinegevaar.

De natuur in Caliornia is overweldigend mooi. De letterlijke hoogtepunten van vandaag vormden de sequoia's, eeuwenoude naaldbomen die als reuzen in het woud staan tussen enorme sparren en dennen, maar die lijken nietig in vergelijking met de sequoia's.

Naar verluidt bevindt de grootste boom ter wereld, naar volume, zich hier en deze boom heeft ook een naam, en dat is "General Sherman". Voordat iedereen nu gaat faxen, mailen en bellen, dat is gerekend naar volume. Er zijn dus bomen die dikker zijn, of langer, maar deze knapen zijn bijna even dik aan de top als aan de voet en dat maakt ze zo massief.

Zoals boven te zien is op de foto, zijn de meeste sequoia's omgeven door een hek. De joekels wortelen namelijk niet erg diep. De wortels reiken maar tot ongeveer drie meter buiten de omtrek van de boom. Als alle toeristen bij, op en in de boom klauteren is er binnen de kortste keren niets meer over van de boom. Vele bomen hebben ook brandplekken, omdat men het kennelijk nodig vond om een grote fakkel te maken. Sommige van deze brandplekken zijn overigens al meer dan honderd jaar oud.
Ondanks de hekken zijn er toch nog veel lieden, met name van Franse makelij, die denken dat zo'n hek er voor de kat zijn viool staat en klimmen gewoon in de boom, voor de foto. We hebben het meerdere malen gezien en hiermee bevestigen de Fransen toch maar weer eens dat het waarschijnlijk het meest misselijke volk is dat op twee benen rondloopt. Daar komt nog bij dat ze slakken en hersenen eten en raar praten, maar dat terzijde.

We hebben de hele dag in de parken doorgebracht en hebben, toen we uitgekeken waren, een hotel gevonden in een plaatsje ten zuiden van het Giant Sequoia National Park, "Three Rivers".

Morgen gaat het weer verder: we pakken nog een stukje van een Sequoia Park mee en dan rijden we richting Death Valley, een aardig eindje te gaan. We hopen voor de ingang van het park een motel te vinden, zodat we dinsdag vroeg Death Valley binnen kunnen rijden. Later daarover meer!

Yosemite

We vertrokken zeer vroeg uit South Lake Tahoe naar Yosemite. Eerst namen we de US50 naar Placerville en vanaf daar de US49 South. Het landschap, tot dan toe sterk lijkend op kerstkaarten (sneeuw, bergen en dennenbomen) veranderde ineens in een glooiend landschap met veel gras en loofbomen. Het was net alsof we ineens naar een andere film zaten te kijken.
Onderweg zijn we een aantal keren gestopt voor koffie, tanken en vooral foto’s, want het landschap blijft hoe dan ook schilderachtig mooi.

Via de US120 kwamen we door het Stanislaus National Forest en reden we tegen half één het Yosemite National Park in.
Hoewel we niet het hele park door konden rijden, omdat de Tiogapas pas eind mei open gaat, hebben we wel de highlights kunnen zien (the Half Dome, the Bridalveil Waterfall, El Capitan) en nog veel meer moois. Het was overigens heerlijk warm weer, wel 64 graden Fahrenheit, een groot contrast met de koude van gisteren (steeds rond het vriespunt met als laagste temperatuur 27 graden Fahrenheit). Omrekenfactor naar Celsius: 32 graden aftrekken, dan vermenigvuldigen met 5 en delen door 8.
Omdat een plaatje meer zegt dan duizend woorden, hierbij twee foto’s.

We hebben een hotel gevonden net buiten Yosemite, in Oakhurst, boven Fresno. We wilden niet te lang of ver doorrijden - morgen weer een dag. We hebben een heerlijke jambalya gegeten in een tentje aan de overkant. Todd’s BBQ.
Morgen naar de sequoia’s!

Mono Lake

Om een lang verhaal kort te maken - we slapen weer een nachtje in South Lake Tahoe, weer Motel Super 8, maar dan kamer 140 in plaats van kamer 136... :-)

We vertrokken vanochtend na een "ontbijt" richting Mono Lake met de bedoeling om vanuit Lee Vining het park Yosemite in te trekken. Het was een heel gedoe om op de 935 South te komen, omdat de Monitor Pass, waar we over wilden gaan, gesloten was. Waarschuwing nummer 1?

Uiteindelijk bereikten we via een omweg de 395 South en ging het via Topaz Lake (wow!) naar Mono Lake (overtreffende trap van wow  -wower?!). De rit ernaar toe was al erg mooi. Stel je voor: besneeuwde bergen in de verte, daarvoor een lagere keten van lagere bergjes, maar dan groen, daarvoor weer een woestijnlandschap met bosjes in de kleuren lichtgroen, roodbruin, geelbruin, geel gras, kortom, een bont palet aan (pastel)kleuren en verschillende vormen. En dan Mono Lake: een binnenmeer van een enorme omvang. Het waterpeils is sinds de jaren veertig van de vorige eeuw behoorlijk gezakt vanwege wateronttrekking voor Los Angeles. Mono Lake is een sodameer (alkalisch). Omdat het waterpeil is gezakt door de wateronttrekking, zijn er bizarre sculpturen van calciumcarbonaat tevoorschijn gekomen.

Ontzettend mooi, onaards landschap (Wish you were here - Pink Floyd).

Vlak voor Mono Lake werd ons al duidelijk, via aankondigingen oop borden langs de weg, dat we niet via de geplande route Yosemite in zouden kunnen. We hadden al gelezen dat deze route gesloten zou zijn in de winter. Okay, er wordt in de bergen nog volop aan wintersport gedaan, maar winter is toch niet in april?

We zijn naar een informatiecentrum gegaan waar we ontzettend goed geholpen werden door twee zeer aardige vrijwilligers. By the way -  iedereen is ontzettend vriendelijk en dat maakt het vertoeven hier, zowel in California als in Nevada, tot een groot plezier.
In het infocentrum leerden we dat het winterseizoen pas eind mei eindigt, naar lokale begrippen. Dat kun je als eenvoudige Hollander/Brabander ook niet weten, tenzij je je iets beter voorbereid hebt....

Onze bange vermoedens werden dus bevestigd - we konden niet vanaf deze kant Yosemite in. We zouden om moeten rijden, via South Lake Tahoe... jawel, weer terug, waar we uren daarvoor vol hoop vertrokken waren. We hebben nog anderhalf uur bij het meer genoten van het uitzicht op Mono Lake (Tufa) en hebben de terugtocht aanvaard. Op de heenweg zijn we vaak gestopt voor een foto en dergelijke, maar op de terugweg hoefde dat niet meer. Uiteindelijk zijn we dus weer in hetzelfde motel beland, omdat andere motels veel te duur waren, tot wel drie maal duurder.

Morgen vetrekken we vroeg, om via Placerville, ten westen van South Lake Tahoe, naar het zuiden af te zakken, naar de westelijke ingang van Yosemite. De tijd die we eerder deze week hebben gewonnen blijken we nu hard nodig te hebben om volgende week op de geplande dag in Las Vegas te arriveren. Een geluk bij deze zeer milde pech is wel dat we een extra park mee kunnen pikken, het Sequoia National Park.

We waren vanavond rond 18 uur weer terug in South Lake Tahoe en hebben het er even van genomen: wijntje in een wijnbar en daarna ons buikje rond bij de Pizzahut. We konden het niet helemaal op en hebben een doggiebag mee - morgen onderweg koude pizza nassen, zoals het een echte Amerikaan betaamt. Acting like the locals...!!

In South Lake Tahoe wordt er nog volop aan wintersport gedaan. Veel mensen lopen in skikleding in de hotels, bars en restaurants. Gisteren een mooi plaatje in het casino van Harveys - vele mensen kwamen het casino binnen in skipak, skischoenen nog aan en snowboard onder de arm. Wat een contrast met Las Vegas, waar iedereen in t-shirt en korte broek loopt.

Hoe dan ook, het was een goede vrijdag!!!

Lake Tahoe

Het was even zoeken met al die wegversperringen, maar uiteindelijk vonden we onze weg uit Reno, richting Virginia City. We kwamen daar al vroeg aan, waardoor het een uitgestorven indruk maakte. Eerst maar koffie met iets lekkers (als ontbijt) in een koffieshop.

Virginia City is een stadje dat er nog uitziet als in de tijd van de goldrush, met uitzondering van de auto's die langs de straat geparkeerd staan. Toch erg leuk om er rond te kijken, je waant je in een andere tijd.

Aan het einde van de ochtend reden we via Carson City naar South Lake Tahoe. We zijn niet gestopt in Carson City (Capitol of Nevada), maar meteen doorgereden naar het meer. Om het meer, dat een beetje de vorm heeft van Corsica, loopt een weg die af en toe een mooi uitzicht geeft op het meer en de omgeving. De bergtoppen zijn vrijwel allemaal nog met sneeuw bedekt. Het is hier dan ook best wel koud, zo rond het vriespunt, af en toe sneeuwt het. Een deel van de weg om het meer pikten we al mee op weg naar South Lake Tahoe. Aan de kant van Nevada staan nog wat gokpaleizen, in California niet meer. Aan de Californische kant vonden we een motel, Super 8, zo'n typische zoals we ze van de films kennen.

Aan het begin van de middag begonnen we aan de autorit om het meer heen, maar niet voordat we de auto weer volgetankt hadden bij een, naar later bleek, Bulgaarse pomphoudster. Aardig mens, maar vol met klachten over the US of A maar ook over Bulgarije en eigenlijk over de hele wereld.

De autorit  was een heerlijke rit vol afwisseling, zowel in landschap als in het weer. Emerald Bay was prachtig, met het enige eiland in het meer, Fannette Island. De zon scheen af en toe, soms sneeuwde het licht, soms ook beide... We hebben een kop soep gegeten in het Fat Cat Café in Tahoe City.

Weer in South Lake Tahoe stopten we bij het Harveys hotel/casino, om wat te gaan drinken en eten bij het Hard Rock Café. We hebben zelfs nog een heel klein gokje gewaagd, maar dat leverde niet veel op. Reken dus maar op onze terugkomst half april - het is wéér niet gelukt!

Morgen gaan we weer door naar Yosemite. We hadden gedacht twee dagen voor Lake Tahoe nodig te hebben, maar dat valt alleszins mee. We hebben nu al twee dagen op ons aanvankelijke schema ingelopen, zo voorspoedig loopt het allemaal. De extra dagen zullen we gebruiken om nog een extra lus aan onze reis te plakken. Maar zover is het nog niet. Ciao for now!!

Over saloons, sneeuw, woestijn en gokpaleizen

Bier drinken in een echte saloon, lopen door de sneeuw, rijden door de woestijn en verblijven in een casinohotel op één dag - we maakten het allemaal mee vandaag.

Het ontbijt was door het motel aangemerkt als “DELUXE CONTINENTAL”, maar daar valt over te twisten. Een term als “DELUXE CONTINENTAL” geeft een idee van gebakken eieren, spek, worstjes zelfs en wie weet witte bonen in tomatensaus. In dit geval was het slappe koffie, aanmaaksinaasappelsap, droog brood en jam. Er was echter ook een mogelijkheid om zelf warme wafels te maken!

Anyway, we waren op tijd vertrokken en arriveerden al snel in Sacramento. We wisten dat er niet veel te doen was in Sacramento. Toch is dat alles meegevallen! Eerst zijn we, na over een echte Golden Gate Bridge te zijn gelopen, bij de State Capitol wezen kijken.

Sac is de hoofdstad van California en State Capitol is het staatshuis - wellicht woonde Schwarzenegger er wel. Vandaar liepen we via de K-street door een grote, weinig sfeervolle shopping mall naar “Old Sacramento”. Old Sacramento is een oud stadje, niet meer dan vier bij vier straten, allemaal in de stijl van Buffalo Bill: saloons, oude winkeltjes, heel geinig. Er is zelfs een oude school, een treinstation, musea en meer. De stoep bestaat uit vlonders, de uithangborden en huizen zijn helemaal in stijl. Of het authentiek is… Beetje jammer wel dat er auto’s mogen rijden, dat neemt heel wat weg van de sfeer. We dronken een biertje in een van de saloons, heel gezellig.

Daarna reden we naar Reno, een ritje van ongeveer twee uur. In Sacramento was het lekker weer, zonnig, rond de 20 graden Celsius. Vlak voor de grens tussen Californië en Nevada waren we inmiddels tot boven 7000 voet gereden, en lag er overal sneeuw, behalve op de weg. De sneeuw op de weg was weggeveegd waardoor er een halve meter sneeuw in de berm lag. De overgang van het warme Sacramento naar dit landschap rond het vriespunt was enigszins bizar.
We daalden af naar Reno, inmiddels in Nevada. Het landschap hier is het beste te omschrijven als woestijn. Kaal, leeg, hier en daar wat huizen in aardetinten geschilderd.
Rond 16 uur arriveerden we bij hotel “Circus Circus” waar men nog een kamer voor ons had en dan ook nog eens voor een veel schappelijke prijsje dan gisteren in motel “Days Inn”. Vanaf de 18^e verdieping kijken we nu uit over Reno. Klein Las Vegas, maar met de nadruk op klein.

We zijn even Reno rond gelopen - er is niet veel te beleven. Heel stil op straat, veel leegstand. In de hotels en de casino’s is het wel drukker; er wordt er op los gegokt (en gevreten en gezopen) dat het een aard heeft. Er is ook niets anders te doen. Hoewel bekend hebben we ons toch weer vergaapt aan den Amerikaan: hoe dik en onsmakelijk zijn ze toch, even dik als breed, korte terlenka broek verkleefd aan de bilspleet, armen zijwaarts aan de romp, langzaam voortschuifelend omdat ze anders voorover kukelen. Pathetisch….

Morgen trekken we weer verder, naar Virginia City, Carson City en Lake Tahoe.

Napa Valley

Voor de laatste maal reden we over de Golden Gate Bridge, wellicht hèt symbool van San Francisco. Via de US101 North en de US29 bereikten we Napa en na enig zoeken vonden we ook de zogenaamde Silverado Trail, de weg waaraan vele van de - naar wij vernamen - ongeveer 400 wineries liggen.

We waren op zoek naar de Mumm Napa winery, bekend van de champagne, die natuurlijk niet zo mag heten. We waren ruim op tijd voor de rondleiding van 13 uur, zodat we nog wat tijd hadden om rond te kijken in het winkeltje en bij de fototentoonstelling.
Gids Karri leidde het groepje van 10 bezoekers rond, waarbij de kunst van het bereiden van het goddelijke vocht uit de doeken werd gedaan. Een onderhoudende rondleiding met drie stops om een slokje te nuttigen - jummie! We kochten twee kleine flesjes, met 15% korting en daardoor nog net betaalbaar ;-)
Omdat we nog tijd zat hadden besloten we een tweede wijnhuis te bezoeken, verder noordwaarts op de Silverado Trail: Sterling. Hier worden zowel rode als witte wijnen gefabriceerd, eveneens tegen prijzen die we niet gewoon zijn uit te geven aan een flesje. De rondleiding begon hier met een ritje met de kabelbaan naar een hoger gelegen deel van het complex. Daar aangekomen werden we geacht zelf de rondleiding te doen. Op borden en met video's werd ook hier het gehele proces keurig uitgelegd. Onderweg werd er ook hier gechonken, kleine beetjes maar wel vijf kleine beetjes. Met name de Cabernet Sauvignon vonden we zeer te pruimen, evenals de Chardonnay.
We werden overigens getrakteerd op een prachtig uitzicht bovenop het complex. Hoewel de wijnrankn nog kaal zijn en de bomen voorzichtig hun bladeren laten zien, is het landschap nu al zeer fraai. Gezegend zijn zij die na ons komen!

We hebben even getwijfeld wat te doen: overnachten in het nabijgelegen Calistoga om morgen op bezoek te gaan bij Old Faithful (een geijser die eens per drie kwartier een hoeveelheid water omhoogwerkt) of doorrijden richting Sacramento. We kozen voor het laatste.
De autorit binnendoor langs het plaatsje Winters was een mooie bochtige rit door een berglandschap, met een zeer afwisselend landschap. Uiteindelijk zijn we in Davis beland, een universiteitsstadje. Het Days-Inn motel is wel wat duurder dan we hadden gehoopt, maar het heeft ook geen zin om uren door te rijden en te zoeken naar een goedkope slaapplek.

Morgen trekken we verder richting Reno. Het is de bedoeling om in Sacramento wat rond te kijken,maar het lijkt er op dat daar niet echt wat te beleven is. Wellicht slaan we Sacramento over en benutten we de gewonnen tijd later om nog wat extra's te doen. Maar... dat gaan we vanzelf wel beleven!

Hasta la vista!!

Omdat het zo lekker is...

Na een ontbijt bij Johnny Rocket's,  een eetcafé in de stijl van de jaren '50 van de vorige eeuw, liepen we naar Cannery (oude pakhuizen, nu winkels en restaurants) en vandaar naar Ghirardelli Square, bekend van de chocola. Daarna een steile klim (kuitenbijter) naar Lombard Street. San Francisco is een stad met veel steilde heuvels. Een klimmetje of juist steile afdaling is onvermijdelijk.
Een deel van de Lombard Street staat bekend als "the Crookedest Street", en de reden daarvoor blijkt wel uit de foto die hierbij gaat, genomen vanaf de Coit Tower, waar we even later op stonden.

Met de bus zijn we naar Ashbury Haight gegaan, een wijk waardoor de Haight Street loopt. Deze straat staat vol met allerlei alternatieve winkels, beethe flower power hippie jaren '70 (peace man!). Het trekt naast toeristen ook veel gespuis aan: zwervers, dope gebruikers en dealers. Toch is het een gezellige straat en hebben we een aantal leuke cd's weten te scoren in de winkel "Amoeba Music". Bakken vol met cd's van the Residents, maar van wat al niet... veel cd's gekocht!
Ook hebben we in een hippie hotel wat gedronken, later ook in een brouwerij/café.

Met de bus weer over de brug, heen en terug en verder naar het hotel, nabij Fisherman's Wharf. We sluiten ook deze dag weer af. Morgen verlaten we San Francisco en trekken we voor de laatste maal over de rode "Golden Gate Bridge" richting Napa Valley. Hopelijk kunnen we onze blog voortzetten.

San Francisco

Na een heerlijk ontbijt bij Denny's zijn we met de hop-on-hop-off bus San Francisco doorgereden. Via Little Italy en Chinatown door het financiële district en verder. Onze eerste stop was bij de Golden Gate Bridge. Wat een plaatje!
We zijn een stuk de brug opgelopen en je blijft foto's schieten. Daarna met de bus nog eens heen en weer. Bij Union Square stapten we voor de tweede keer uit de bus. We hebben koffie gedroinken bij Starbucks, chocola bij Ghirardelli en nog wat andere inkopen.
We zijn daarna met de bus naar The Painted Ladies gegaan, bij het Alamo Square. Daarna liepen we naar 444 Grove Street, zogenaamd heilige grond want een opslagplaats van... the Residents! Helaas, niets van te vinden, het nummer bestaat niet eens. Een juist verbouwd pand met nummer 442 vonden we wel, nog eens uitpluizen hoe dat zit.
We zijn wat gaan drinken in Little Saigon en vervolgens met de bus verder gagaan vanaf het stadhuis. In Chinatown zijn we weer uit de bus gegaan, om na wat omzwervingen daar via Little Italy terug naar het hotel te lopen.
's Avonds hebben we op Fisherman's Wharf een pizza gegeten bij Luigi's.

Nu is er weer een nieuwe dag aangebroken, laatste dag in San Francisco. We gaan er nog wat leuks van maken!!

Een lange reis

Gisteren was een lange lange dag. Na een korte nacht vroeg opgestaan en met de trein van 4.41 naar Schiphol. We konden direct inchecken en de koffers afgeven, ondanks dat we er al 4 uur voor vertrek waren, dat scheelde alweer.
De vlucht ging vlot maar duurde toch erg lang: ruim 11 uur.
Vervolgens mochten we erg lang wachten bij de douane, omdat er juist voor ons een lading Koreanen was gelost die ook naar binnen wilden... pfff!
Daarna met de metro naar het Car Rental Center, de auto opgepikt en naar het Radisson Fisherman's Wharf gereden. Dat ging allemaal gesmeerd.
De rest van de middag en avond hebben we op Fisherman's Wharf doorgebracht. We hebben mazzel, want het weer is okay en dat was wel anders de laatste weken hier.