Viva Las Vegas!!

10 april 2012 - Death Valley revisited

Vandaag hebben we Death Valley aangedaan - en we zijn nog niet helemaal klaar.
Vanuit Lone Pine zijn we het park ingereden. Het allereerste deel hadden we gisteren al gedaan.
Daarna hebben we een groot aantal plaatsen bezocht in het park: een wandeling door het Mosaic Canyon vlak voor het plaatsje Stovepipe Wells), de Mesquite Flat Sand Dunes, Salt Creek (met pubis, bizarre visjes), de Harmony Borax Works (nabij Furnace Creek), Zabriskie Point, Dante’s View, Bad Water (laagste punt, 282 feet onder zeeniveau), Devil’s Golf Course, en Artists Drive.

Death Valley is enorm uitgestrekt en de highlights liggen ver uit elkaar. Je rijdt al gauw 40 mijl naar een bepaalde plek toe en moet dat hele eind daarna weer terugrijden om het volgende punt weer na 35 mijl te bereiken. Dat vreet tijd (en benzine trouwens).

Vandaar dat we niet alles wat we gepland hadden hebben kunnen doen. We zijn daarom naar Beatty gereden, in Nevada, net over de grens met California. Daar hebben we een sleazy motelletje gevonden.
's Avonds aten we een hapje in de Sourdough Saloon, tussen de locals. De Nevada zijn zó anders dan de Californiërs, veel meer vrijgevochten en aards,

Morgen gaan we weer eerst Death Valley in om de laatste zaken te bezichtigen en daarna rijden we naar Las Vegas. Zo is de tijd die we eerder wonnen tijdens deze trip toch nog nuttig besteedt.

Het was een lekker warme dag vandaag, we hebben 99 graden Fahrenheit (42 graden Celsius) als hoogste temperatuur gemeten. Hoe lager (in het dal), hoe heter. Zelfs om 19 uur ‘s avonds maten we nog deze temperatuur. Bovendien stond er een stevige bries.

Death Valley is onbeschrijfelijk mooi en bizar - zo verschrikkelijk veel verschillende landschapen, maar allemaal woestijn. Bergen in alle kleuren (letterlijk) van de regenboog, zoutvlaktes, kreken, zandvlaktes, rotsachtige gebieden, gravelvelden en alle mogelijke combinaties van bovenstaande. Naast de pupfish zie je niet veel beesten: een verdwaalde hagedis, wat vogels. Slangen en tarantula’s zouden er ook voorkomen maar hebben we niet gezien.
Verder is Death Valley ook historisch interessant: de borax mijnen (waar Chinezen uit San Francisco werkten), maar ook exploitatie van andere mineralen en zouten. Verder is er menig pioneer doorheen getrokken. Er wonen in de kleine plaatsjes wel wat mensen, vooral in houten huizen en caravans. Beetje apart sfeertje, maar dat brengt het woestijnleven wellicht met zich mee.
Morgen dus nog terug naar de dodenvallei, daarna naar Las Vegas!

Woensdag 11 april 2012

Lief dagboek,

Ik heb vandaag erg veel dikke mensen gezien. De één nog dikker dan de andere. Vooral vrouwen zijn erg dik, sommige hebben een geìnflateerde poes, alsof ze een opblaasbal in de broek dragen.

Vanochtend vetrokken we na getankt te hebben bij "Rebel" (zó Nevada - éénarmige bandieten in het tankstation) en ontbeten bij "Denny's" weer naar Death Valley. We hebben de Ubehebe krater bezocht - prachtig van vorm en kleur. Er stond echter een meer dan stvige bries, weliswaar van de kraterrand af, maar het was niet leuk meer. Met een temperatuur van hooguit 15 graden Celsius was het afzien dat het een aard had.

We hebben het park vervolgens vooral via de US190 doorkruist en zijn naar Las Vegas gereden. Bij het vliegveld hebben we onze trouwe witte Nissan Sentra ingeleverd, met welke we 2157 mijlen hebben afgelegd - geen kattepis!

Checkin in hotel New York New York, op de 24e verdieping. We hebben wat rongegelummeld, wat gedronken en gegeten en gaan zo naar een show: Crazy Horse in MGM.



Hasta la Vista!!

P.S. Bovenstaand dagboekfragment vonden we op straat - het is slechts te onderschrijven, wat een zwaarlijvigheid (onder andere)!!

Death Valley

Van Three Rivers reden we via Porterville het park "Giant Sequoia National Monument" in, om nog het laatste stukje van het park mee te pikken. Heerlijk weertje, zo'n 80 - 82 graden Fahrenheit, en dat al om een uur of negen!
We hebben die weg, de US190, niet helemaal uitgereden. Er zijn geen sequoia's meer te bekennen. Hoewel het een prachtig gebied is, wilden we graag tijdig Death Valley bereiken en er waren nog heel wat mijlen te overbruggen. In Springville tankten we en wonnen we inlichtingen in over welke wegen open en welke nog gesloten zijn (Closed For The Season - we hebben het bordje vaak gezien, maar niet altijd op tijd).
Het advies was om helemaal om te rijden via de snelweg, maar de door onszelf bedachte route door het Sequoia National Forest langs Lake Isabella bleek ook een goede mogelijkheid.

Zo gezegd, zo gedaan: bij Bakersfield namen we de US178 door het bos. Wat een prachtige woeste natuur. Vrijwel de hele route, bijna tot aan de US395, reden we langs de rivier Kern. Het landschap veranderde voortdurend: eerst vol met grote keien en rotsen en een woeste Kern, daarna een wat lieflijker landschap bij Lake Isabella, vervolgens een woestijn met duizenden Joshua Trees.

Binnen een vloek en een zucht waren we aan de rand van Death Valley. We hebben geprobeerd een kamer te krijgen in Panamint Springs, net binnen Death Valley, maar deze waren al verhuurd. Doorrijden had geen zin - het licht werd al minder van kwaliteit en we waren ook wel toe om te stoppen met rijden. We zijn teruggereden naar Lone Pine (alweer zo'n mooie naam voor een plaatsje). We hebben weer een kamer in een Comfort Inn Motel. We hebben inmiddels in het stadje gegeten, een plaatsje zoals we die kennen van de films. Nu nog even uitbuiken en morgen vroeg op om Death Valley in te trekken.

Morgenavond zullen we al in Las Vegas aankomen, één dag vroeger dan gepland. We zullen een hotel zoeken aan de noordkant van de stad, nabij Fremont Street, waar de oudere hotels zich bevinden. De dagen daarna zitten we in hotel New York New York, op the Strip.

Maar dat komt allemaal nog wel....