Mono Lake

Om een lang verhaal kort te maken - we slapen weer een nachtje in South Lake Tahoe, weer Motel Super 8, maar dan kamer 140 in plaats van kamer 136... :-)

We vertrokken vanochtend na een "ontbijt" richting Mono Lake met de bedoeling om vanuit Lee Vining het park Yosemite in te trekken. Het was een heel gedoe om op de 935 South te komen, omdat de Monitor Pass, waar we over wilden gaan, gesloten was. Waarschuwing nummer 1?

Uiteindelijk bereikten we via een omweg de 395 South en ging het via Topaz Lake (wow!) naar Mono Lake (overtreffende trap van wow  -wower?!). De rit ernaar toe was al erg mooi. Stel je voor: besneeuwde bergen in de verte, daarvoor een lagere keten van lagere bergjes, maar dan groen, daarvoor weer een woestijnlandschap met bosjes in de kleuren lichtgroen, roodbruin, geelbruin, geel gras, kortom, een bont palet aan (pastel)kleuren en verschillende vormen. En dan Mono Lake: een binnenmeer van een enorme omvang. Het waterpeils is sinds de jaren veertig van de vorige eeuw behoorlijk gezakt vanwege wateronttrekking voor Los Angeles. Mono Lake is een sodameer (alkalisch). Omdat het waterpeil is gezakt door de wateronttrekking, zijn er bizarre sculpturen van calciumcarbonaat tevoorschijn gekomen.

Ontzettend mooi, onaards landschap (Wish you were here - Pink Floyd).

Vlak voor Mono Lake werd ons al duidelijk, via aankondigingen oop borden langs de weg, dat we niet via de geplande route Yosemite in zouden kunnen. We hadden al gelezen dat deze route gesloten zou zijn in de winter. Okay, er wordt in de bergen nog volop aan wintersport gedaan, maar winter is toch niet in april?

We zijn naar een informatiecentrum gegaan waar we ontzettend goed geholpen werden door twee zeer aardige vrijwilligers. By the way -  iedereen is ontzettend vriendelijk en dat maakt het vertoeven hier, zowel in California als in Nevada, tot een groot plezier.
In het infocentrum leerden we dat het winterseizoen pas eind mei eindigt, naar lokale begrippen. Dat kun je als eenvoudige Hollander/Brabander ook niet weten, tenzij je je iets beter voorbereid hebt....

Onze bange vermoedens werden dus bevestigd - we konden niet vanaf deze kant Yosemite in. We zouden om moeten rijden, via South Lake Tahoe... jawel, weer terug, waar we uren daarvoor vol hoop vertrokken waren. We hebben nog anderhalf uur bij het meer genoten van het uitzicht op Mono Lake (Tufa) en hebben de terugtocht aanvaard. Op de heenweg zijn we vaak gestopt voor een foto en dergelijke, maar op de terugweg hoefde dat niet meer. Uiteindelijk zijn we dus weer in hetzelfde motel beland, omdat andere motels veel te duur waren, tot wel drie maal duurder.

Morgen vetrekken we vroeg, om via Placerville, ten westen van South Lake Tahoe, naar het zuiden af te zakken, naar de westelijke ingang van Yosemite. De tijd die we eerder deze week hebben gewonnen blijken we nu hard nodig te hebben om volgende week op de geplande dag in Las Vegas te arriveren. Een geluk bij deze zeer milde pech is wel dat we een extra park mee kunnen pikken, het Sequoia National Park.

We waren vanavond rond 18 uur weer terug in South Lake Tahoe en hebben het er even van genomen: wijntje in een wijnbar en daarna ons buikje rond bij de Pizzahut. We konden het niet helemaal op en hebben een doggiebag mee - morgen onderweg koude pizza nassen, zoals het een echte Amerikaan betaamt. Acting like the locals...!!

In South Lake Tahoe wordt er nog volop aan wintersport gedaan. Veel mensen lopen in skikleding in de hotels, bars en restaurants. Gisteren een mooi plaatje in het casino van Harveys - vele mensen kwamen het casino binnen in skipak, skischoenen nog aan en snowboard onder de arm. Wat een contrast met Las Vegas, waar iedereen in t-shirt en korte broek loopt.

Hoe dan ook, het was een goede vrijdag!!!

Lake Tahoe

Het was even zoeken met al die wegversperringen, maar uiteindelijk vonden we onze weg uit Reno, richting Virginia City. We kwamen daar al vroeg aan, waardoor het een uitgestorven indruk maakte. Eerst maar koffie met iets lekkers (als ontbijt) in een koffieshop.

Virginia City is een stadje dat er nog uitziet als in de tijd van de goldrush, met uitzondering van de auto's die langs de straat geparkeerd staan. Toch erg leuk om er rond te kijken, je waant je in een andere tijd.

Aan het einde van de ochtend reden we via Carson City naar South Lake Tahoe. We zijn niet gestopt in Carson City (Capitol of Nevada), maar meteen doorgereden naar het meer. Om het meer, dat een beetje de vorm heeft van Corsica, loopt een weg die af en toe een mooi uitzicht geeft op het meer en de omgeving. De bergtoppen zijn vrijwel allemaal nog met sneeuw bedekt. Het is hier dan ook best wel koud, zo rond het vriespunt, af en toe sneeuwt het. Een deel van de weg om het meer pikten we al mee op weg naar South Lake Tahoe. Aan de kant van Nevada staan nog wat gokpaleizen, in California niet meer. Aan de Californische kant vonden we een motel, Super 8, zo'n typische zoals we ze van de films kennen.

Aan het begin van de middag begonnen we aan de autorit om het meer heen, maar niet voordat we de auto weer volgetankt hadden bij een, naar later bleek, Bulgaarse pomphoudster. Aardig mens, maar vol met klachten over the US of A maar ook over Bulgarije en eigenlijk over de hele wereld.

De autorit  was een heerlijke rit vol afwisseling, zowel in landschap als in het weer. Emerald Bay was prachtig, met het enige eiland in het meer, Fannette Island. De zon scheen af en toe, soms sneeuwde het licht, soms ook beide... We hebben een kop soep gegeten in het Fat Cat Café in Tahoe City.

Weer in South Lake Tahoe stopten we bij het Harveys hotel/casino, om wat te gaan drinken en eten bij het Hard Rock Café. We hebben zelfs nog een heel klein gokje gewaagd, maar dat leverde niet veel op. Reken dus maar op onze terugkomst half april - het is wéér niet gelukt!

Morgen gaan we weer door naar Yosemite. We hadden gedacht twee dagen voor Lake Tahoe nodig te hebben, maar dat valt alleszins mee. We hebben nu al twee dagen op ons aanvankelijke schema ingelopen, zo voorspoedig loopt het allemaal. De extra dagen zullen we gebruiken om nog een extra lus aan onze reis te plakken. Maar zover is het nog niet. Ciao for now!!

Over saloons, sneeuw, woestijn en gokpaleizen

Bier drinken in een echte saloon, lopen door de sneeuw, rijden door de woestijn en verblijven in een casinohotel op één dag - we maakten het allemaal mee vandaag.

Het ontbijt was door het motel aangemerkt als “DELUXE CONTINENTAL”, maar daar valt over te twisten. Een term als “DELUXE CONTINENTAL” geeft een idee van gebakken eieren, spek, worstjes zelfs en wie weet witte bonen in tomatensaus. In dit geval was het slappe koffie, aanmaaksinaasappelsap, droog brood en jam. Er was echter ook een mogelijkheid om zelf warme wafels te maken!

Anyway, we waren op tijd vertrokken en arriveerden al snel in Sacramento. We wisten dat er niet veel te doen was in Sacramento. Toch is dat alles meegevallen! Eerst zijn we, na over een echte Golden Gate Bridge te zijn gelopen, bij de State Capitol wezen kijken.

Sac is de hoofdstad van California en State Capitol is het staatshuis - wellicht woonde Schwarzenegger er wel. Vandaar liepen we via de K-street door een grote, weinig sfeervolle shopping mall naar “Old Sacramento”. Old Sacramento is een oud stadje, niet meer dan vier bij vier straten, allemaal in de stijl van Buffalo Bill: saloons, oude winkeltjes, heel geinig. Er is zelfs een oude school, een treinstation, musea en meer. De stoep bestaat uit vlonders, de uithangborden en huizen zijn helemaal in stijl. Of het authentiek is… Beetje jammer wel dat er auto’s mogen rijden, dat neemt heel wat weg van de sfeer. We dronken een biertje in een van de saloons, heel gezellig.

Daarna reden we naar Reno, een ritje van ongeveer twee uur. In Sacramento was het lekker weer, zonnig, rond de 20 graden Celsius. Vlak voor de grens tussen Californië en Nevada waren we inmiddels tot boven 7000 voet gereden, en lag er overal sneeuw, behalve op de weg. De sneeuw op de weg was weggeveegd waardoor er een halve meter sneeuw in de berm lag. De overgang van het warme Sacramento naar dit landschap rond het vriespunt was enigszins bizar.
We daalden af naar Reno, inmiddels in Nevada. Het landschap hier is het beste te omschrijven als woestijn. Kaal, leeg, hier en daar wat huizen in aardetinten geschilderd.
Rond 16 uur arriveerden we bij hotel “Circus Circus” waar men nog een kamer voor ons had en dan ook nog eens voor een veel schappelijke prijsje dan gisteren in motel “Days Inn”. Vanaf de 18^e verdieping kijken we nu uit over Reno. Klein Las Vegas, maar met de nadruk op klein.

We zijn even Reno rond gelopen - er is niet veel te beleven. Heel stil op straat, veel leegstand. In de hotels en de casino’s is het wel drukker; er wordt er op los gegokt (en gevreten en gezopen) dat het een aard heeft. Er is ook niets anders te doen. Hoewel bekend hebben we ons toch weer vergaapt aan den Amerikaan: hoe dik en onsmakelijk zijn ze toch, even dik als breed, korte terlenka broek verkleefd aan de bilspleet, armen zijwaarts aan de romp, langzaam voortschuifelend omdat ze anders voorover kukelen. Pathetisch….

Morgen trekken we weer verder, naar Virginia City, Carson City en Lake Tahoe.

Napa Valley

Voor de laatste maal reden we over de Golden Gate Bridge, wellicht hèt symbool van San Francisco. Via de US101 North en de US29 bereikten we Napa en na enig zoeken vonden we ook de zogenaamde Silverado Trail, de weg waaraan vele van de - naar wij vernamen - ongeveer 400 wineries liggen.

We waren op zoek naar de Mumm Napa winery, bekend van de champagne, die natuurlijk niet zo mag heten. We waren ruim op tijd voor de rondleiding van 13 uur, zodat we nog wat tijd hadden om rond te kijken in het winkeltje en bij de fototentoonstelling.
Gids Karri leidde het groepje van 10 bezoekers rond, waarbij de kunst van het bereiden van het goddelijke vocht uit de doeken werd gedaan. Een onderhoudende rondleiding met drie stops om een slokje te nuttigen - jummie! We kochten twee kleine flesjes, met 15% korting en daardoor nog net betaalbaar ;-)
Omdat we nog tijd zat hadden besloten we een tweede wijnhuis te bezoeken, verder noordwaarts op de Silverado Trail: Sterling. Hier worden zowel rode als witte wijnen gefabriceerd, eveneens tegen prijzen die we niet gewoon zijn uit te geven aan een flesje. De rondleiding begon hier met een ritje met de kabelbaan naar een hoger gelegen deel van het complex. Daar aangekomen werden we geacht zelf de rondleiding te doen. Op borden en met video's werd ook hier het gehele proces keurig uitgelegd. Onderweg werd er ook hier gechonken, kleine beetjes maar wel vijf kleine beetjes. Met name de Cabernet Sauvignon vonden we zeer te pruimen, evenals de Chardonnay.
We werden overigens getrakteerd op een prachtig uitzicht bovenop het complex. Hoewel de wijnrankn nog kaal zijn en de bomen voorzichtig hun bladeren laten zien, is het landschap nu al zeer fraai. Gezegend zijn zij die na ons komen!

We hebben even getwijfeld wat te doen: overnachten in het nabijgelegen Calistoga om morgen op bezoek te gaan bij Old Faithful (een geijser die eens per drie kwartier een hoeveelheid water omhoogwerkt) of doorrijden richting Sacramento. We kozen voor het laatste.
De autorit binnendoor langs het plaatsje Winters was een mooie bochtige rit door een berglandschap, met een zeer afwisselend landschap. Uiteindelijk zijn we in Davis beland, een universiteitsstadje. Het Days-Inn motel is wel wat duurder dan we hadden gehoopt, maar het heeft ook geen zin om uren door te rijden en te zoeken naar een goedkope slaapplek.

Morgen trekken we verder richting Reno. Het is de bedoeling om in Sacramento wat rond te kijken,maar het lijkt er op dat daar niet echt wat te beleven is. Wellicht slaan we Sacramento over en benutten we de gewonnen tijd later om nog wat extra's te doen. Maar... dat gaan we vanzelf wel beleven!

Hasta la vista!!

Omdat het zo lekker is...

Na een ontbijt bij Johnny Rocket's,  een eetcafé in de stijl van de jaren '50 van de vorige eeuw, liepen we naar Cannery (oude pakhuizen, nu winkels en restaurants) en vandaar naar Ghirardelli Square, bekend van de chocola. Daarna een steile klim (kuitenbijter) naar Lombard Street. San Francisco is een stad met veel steilde heuvels. Een klimmetje of juist steile afdaling is onvermijdelijk.
Een deel van de Lombard Street staat bekend als "the Crookedest Street", en de reden daarvoor blijkt wel uit de foto die hierbij gaat, genomen vanaf de Coit Tower, waar we even later op stonden.

Met de bus zijn we naar Ashbury Haight gegaan, een wijk waardoor de Haight Street loopt. Deze straat staat vol met allerlei alternatieve winkels, beethe flower power hippie jaren '70 (peace man!). Het trekt naast toeristen ook veel gespuis aan: zwervers, dope gebruikers en dealers. Toch is het een gezellige straat en hebben we een aantal leuke cd's weten te scoren in de winkel "Amoeba Music". Bakken vol met cd's van the Residents, maar van wat al niet... veel cd's gekocht!
Ook hebben we in een hippie hotel wat gedronken, later ook in een brouwerij/café.

Met de bus weer over de brug, heen en terug en verder naar het hotel, nabij Fisherman's Wharf. We sluiten ook deze dag weer af. Morgen verlaten we San Francisco en trekken we voor de laatste maal over de rode "Golden Gate Bridge" richting Napa Valley. Hopelijk kunnen we onze blog voortzetten.

San Francisco

Na een heerlijk ontbijt bij Denny's zijn we met de hop-on-hop-off bus San Francisco doorgereden. Via Little Italy en Chinatown door het financiële district en verder. Onze eerste stop was bij de Golden Gate Bridge. Wat een plaatje!
We zijn een stuk de brug opgelopen en je blijft foto's schieten. Daarna met de bus nog eens heen en weer. Bij Union Square stapten we voor de tweede keer uit de bus. We hebben koffie gedroinken bij Starbucks, chocola bij Ghirardelli en nog wat andere inkopen.
We zijn daarna met de bus naar The Painted Ladies gegaan, bij het Alamo Square. Daarna liepen we naar 444 Grove Street, zogenaamd heilige grond want een opslagplaats van... the Residents! Helaas, niets van te vinden, het nummer bestaat niet eens. Een juist verbouwd pand met nummer 442 vonden we wel, nog eens uitpluizen hoe dat zit.
We zijn wat gaan drinken in Little Saigon en vervolgens met de bus verder gagaan vanaf het stadhuis. In Chinatown zijn we weer uit de bus gegaan, om na wat omzwervingen daar via Little Italy terug naar het hotel te lopen.
's Avonds hebben we op Fisherman's Wharf een pizza gegeten bij Luigi's.

Nu is er weer een nieuwe dag aangebroken, laatste dag in San Francisco. We gaan er nog wat leuks van maken!!

Een lange reis

Gisteren was een lange lange dag. Na een korte nacht vroeg opgestaan en met de trein van 4.41 naar Schiphol. We konden direct inchecken en de koffers afgeven, ondanks dat we er al 4 uur voor vertrek waren, dat scheelde alweer.
De vlucht ging vlot maar duurde toch erg lang: ruim 11 uur.
Vervolgens mochten we erg lang wachten bij de douane, omdat er juist voor ons een lading Koreanen was gelost die ook naar binnen wilden... pfff!
Daarna met de metro naar het Car Rental Center, de auto opgepikt en naar het Radisson Fisherman's Wharf gereden. Dat ging allemaal gesmeerd.
De rest van de middag en avond hebben we op Fisherman's Wharf doorgebracht. We hebben mazzel, want het weer is okay en dat was wel anders de laatste weken hier.